Op reis naar waarheid in je hart: kunstenaar Manette Zeelenberg vertrekt binnenkort naar Lesbos

Culemborg - “Het is een soort Pipi Langkous-droom.” Manette Zeelenberg maakt zich op om te verhuizen van Culemborg naar het Griekse eiland Lesbos. Ze verruilt haar comfortabele woning voor een klein onderkomen onder de Griekse zon. Haar paard, dat nu op de Paardenheerlijkheid in Beesd staat, kan er in haar nabijheid leven. “Zo samenleven is een diepe wens.”

Ook haar honden gaan mee. Emigreren met je dieren is heel ding. Je hele hebben en houden oppakken om te gaan leven op een eiland in Griekenland. Maar voor Manette Zeelenberg lijkt het een logische stap in haar leven. Volgens haar breekt er een Nieuwe Tijd aan. “Het is hier volbracht in Culemborg. Op Lesbos voel ik mij heel erg welkom. En daar kan ik mijn droom uitvoeren: samenleven met mijn paard. Dat hij echt op tien meter slaapt van waar ik in mijn bedje lig. Nu staat Aniversario nog in Beesd. Maar op Lesbos leven we samen. Zo dichtbij je, dat onze hartfrequenties gaan resoneren. Gaaf toch?”

Levende kunstwerken

Zeelenberg heeft een perceel gekocht van 4.000 vierkante meter, met daarop een klein huisje van vijf bij vier meter. “Mijn paard kan zo naar mij toe lopen, als ie daar zin in heeft.” De natuur is volop om haar heen op haar nieuwe stek. Niet verwonderlijk: Zeelenberg heeft zich beziggehouden met levende kunstwerken, gemaakt van wilgentakken. o.a. in Utrecht, de Bilt en in Culemborg: langs het Wezelpad verrees tijdens Lekart 2008 een trouwkapel, gemaakt van wilgen. Het werd veelvuldig gebruikt in foto’s van bruidsparen. De afgelopen jaren raakte het echter in verval en binnenkort wordt het verwijderd. “Het waren poëtische, architectonische ruimtes. 

Daar ben je die druppel in de oceaan en tegelijkertijd ben je die hele oceaan

Meestal voor op verkeerspleinen en rotondes. Daar plaatsten we bouwwerken van gevlochten wilgentakken op. Soms zonder hulp van steigers of ladders, gewoon door te klimmen in de gevlochten constructie.” Ze laat een foto zien van de bouw van één van de kunstwerken, met mensen balancerend op gevlochten takken. “Eigenlijk was het ook vlechten met mensen. Dat ga ik ook doen op Lesbos.”

Vlechten met mensen

De beeldend kunstenaar is al een paar keer op en neer gereisd naar Griekenland om praktische zaken te regelen. “In februari was ik er, ik had een huisje gezien op internet. Ik had een afspraak met een makelaar, maar was er een dag eerder. Toen ik er alvast ging kijken, dacht ik alleen maar: nee! Ik reed ook nog nog van de weg af met mijn huurauto, haha. Gelukkig reed er een jeep langs, met camouflagekleuren en allemaal militairen erin. Zij hebben mij geholpen om de auto weer op de weg te krijgen. Dat was ook weer vlechten met mensen, daar hou ik van.”

Deken van liefde

Het perceel wat ze nu gekocht heeft, daar voelt alles goed bij. “Je hebt een dal dat omzoomd wordt door heuvels en bergruggen. Je bent begrensd door de bergen. Maar je voelt het hele omspansel om je heen. Echt een deken van liefde. Ik heb ook in Mali gewoond. Daar in de woestijn waande je je heel dichtbij God. Dat gevoel heb ik op Lesbos ook, dichtbij het Licht als de ultieme bron die altijd beschikbaar is voor je. Naar Rumi: je bent die druppel in de oceaan en tegelijkertijd ben je die hele oceaan ook. Echt een eenheidservaring. Ik voel me daar juist alles, zeker niet eenzaam of nietig. Ik voel me daar totaal opgenomen in de circle of life.”

Kosmische schaterlach

Er zijn volop plannen bij de beeldend kunstenaar. “Ik wil een ‘artist in resonance suite’ maken, waar wetenschappers en kunstenaars een week over de vloer komen en nadenken over de vraag: ‘Wat kom ik hier doen op aarde en wat is mijn legacy voor de wereld?’ Om daar achter te komen moet je naar de waarheid in je hart. Groeien in bewustzijn, daar gaat het leven over.” Is dat dan ook de legacy die Zeelenberg wil achterlaten in Culemborg, na haar vertrek naar Griekenland? “Mijn missie is schoonheid en plezier brengen in de wereld. En Bewustzijn. De meeste mensen zijn verslaafd aan hun eigen waardeloosheid. Door schaarste en angst te laten prevaleren in ons menselijk gevoel, leven we vanuit tekorten. Terwijl overvloed een natuurlijk gegeven is. Het gevoel dat we te klein zijn en machteloos. We moeten afscheid nemen van angsthazerij en in de kramp schieten. Want door angst vast te houden, manifesteren we zó ons eigen verhaal. Als je je hier bewust van bent, kun je ook kiezen om iets nieuws te creëren. Het leven is een groot spel. Jij bent de creator van je eigen leven. Als je dat eenmaal door hebt, ontstaat de kosmische schaterlach.”