‘Lopend vuur’ voor een humaan migratiebeleid
Logo culemborgsecourant.nl


<p>Arts Maite brengt het &lsquo;lopend vuur&rsquo; naar Utrecht en deelt in een live stream haar ervaringen uit vluchtelingenkamp Moira. </p>

Arts Maite brengt het ‘lopend vuur’ naar Utrecht en deelt in een live stream haar ervaringen uit vluchtelingenkamp Moira.

(Foto: Klaas Eikelboom)

‘Lopend vuur’ voor een humaan migratiebeleid

Vrijdag 12 maart tussen doet de landelijke actie ‘Lopend Vuur’ Culemborg aan. Wandelend, fietsend en met wakes vragen de deelnemers aandacht voor een humaan vluchtelingen- en migratiebeleid, waar steeds meer draagvlak voor is.

Culemborg - Inwoners kunnen in gesprek raken met de deelnemers en luisteren naar ervaringen van arts Maite die werkte in kamp Moria. Zaterdag middag is er in de uiterwaarden een tentoonstelling en wake. Het geheel is op de facebookgroep BurgerinitiatiefKinderpardon live te volgen.

Het lopend vuur gaat van 1 tot 17 maart dwars door Nederland langs ruim 40 plaatsen. De deelnemers gaan in gesprek over de onmenselijke omstandigheden waarin gevluchte mensen moeten overleven in Europa, van Moria tot Calais en van Sarajevo tot Amsterdam. Een actie van Vluchtelingencomité Groningen en MiGreat. Doel is mensen te informeren over de gevolgen van hun stem op de leefomstandigheden van vluchtelingen.

Met de wens dat de komende regering werk maakt van een humane opvang en veilige vluchtroutes.

Zelf doen

In vrijsteden Culemborg en Vianen is het mogelijk via sociale media mee te doen. Hoe:

1. Maak een foto van jezelf voor je woning met symbolische een lichtje en schoen en post de foto op social media met gerelateerde informatie en statements. 2. Print een tekening gemaakt door een kind uit kamp Moria en hang deze voor het raam (Kies hier de tekening: www.homeforall.nl ). 3. Deel de livestreams die te volgen zijn op: https://www.facebook.com/BurgerinitiatiefKinderpardon.

Programma

Op vrijdag 12 maart van 18:30 geeft burgemeester Gerdo van Grootheest een interview wat in de live stream is te zien. Daarna tot 20:00 gaat een groep mensen in gesprek met mensen op straat. Zaterdag 13 maart is er van 14.00 tot 16.00 uur een symbolische tentoonstelling en een wake in de uiterwaarden bij Culemborg, dichtbij de spoorbrug. Bezoekers wordt gevraagd om de nodige afstand en waar nodig het meenemen van een mondkapje. Meer informatie: https://migreat.org/lopendvuur.

Ervaring van arts in Moria, Lesbos, Griekenland

Vrouwen met twee kinderenHet is dinsdagavondIk werk voor het eerste jaar als arts in de kliniek van stichting bootvluchteling.In kamp moria op Lesbos. Hier leven op dat moment 9000 vluchtelingen. De jaren erna zal hun aantal sterk toenemen. Het vierde jaar dat ik er werk leven er ongeveer 21.000 vluchtelingen. In erbarmelijke omstandigheden. Mijn ervaringen als arts deel ik graag met jullie. Op die dinsdagavond komt er een vrouw van 45 jaar naar de kliniek. Zij komt met buikpijn. We hebben een gesprek over de buikpijn, ik onderzoek haar en kan haar gelukkig geruststellen. Dan praten we verder; ze komt uit Iran en heeft twee kinderen gekregen. Beiden zijn echter niet meer in leven. Na de keizersnedes zijn beide kinderen overleden. Ik heb de diensten in de kliniek vele trieste en heftige verhalen gehoord. Sommige verhalen raken nog meer dan andere. 

Dit is zo een verhaal; omdat de parallel met mijn eigen leven zo sterk is. Zelfde leeftijd, ook een vrouw, twee kinderen gekregen.  Die van haar niet meer in leven, die van mij wel. Zij in een vluchtelingenkamp, ik werkend als arts. Parallellen en verschillen. Ze raakt me met haar verhaal en ik kan mijn emoties niet verbergen. Dan ontstaat de bijzondere situatie dat zij mij troost; ze omarmt me en we staan zo even samen bij haar verdriet. Enerzijds voel ik me daarna schuldig; wie moet wie nou troosten en helpen! Wat heeft ze eraan! Hier moet ik toch tegen kunnen! Anderzijds lijkt het dat ze op haar beurt geraakt is dat haar verdriet door mij gehoord wordt. Gehoord worden is van levensbelang en hieraan ontbreekt het vaak bij vluchtelingen in een kamp als Moria.Ik zal deze vrouw nooit vergeten.

Eenzaamheid

Ik werk voor het tweede jaar als arts in de kliniek van stichting bootvluchteling. In kamp moria op Lesbos. Hier leven op dat moment 9000 vluchtelingen. De jaren erna zal hun aantal sterk toenemen. Het vierde jaar dat ik er werk leven er ongeveer 21.000 vluchtelingen In erbarmelijke omstandigheden. Mij ervaringen als arts deel ik graag met jullie. Een man van 35 jaar komt naar de kliniek. Hij heeft last van pijn in zijn littekens, een veel voorkomende klacht in het kamp. Vaak ten gevolge van mishandeling of zelfs van marteling. De wonden ogen meestal rustig in de ogen van een arts, maar de pijn kan heftig zijn of voelen. Deze man wordt hierdoor erg belemmerd. Pijnstilling heeft hij al vele malen gekregen en helpt nauwelijks. We raken in gesprek. 

Hij vertelt me te zijn gevlucht uit Burkina Faso. Werkend voor een bedrijf, met een goede baan, is hij beland in een vluchtelingenkamp aan de rand van Europa. Aan lagerwal letterlijk. Hij is homosexueel, iets wat door zijn omgeving, baas op het werk, en zijn familie niet werd geaccepteerd. Hij werd belaagd door mensen om hem heen en was onveilig. Hij wist geen andere uitweg dan te vluchten. Deze vlucht heeft hem in deze kliniek gebracht waar hij vertelt dat hij zeer somber is. Te somber om te leven, te somber om te slapen, te somber om nog licht te zien overdag. Hij huilt en zit verslagen op de stoel. Ik heb nog nooit zo een gedeprimeerd iemand gezien; hij kan zich letterlijk niet zetten tot op staan en de kliniek verlaten. Daarom laat ik hem zitten op de stoel, troost hem door mijn hand op zijn schouder te leggen. Na een tijdje beslis ik dat ik hem hier even tot rust laat komen en ga in een andere kamer verder met de volgende patienten. Ik heb het idee dat de nabijheid van ons team hem goed doet. Hij lijkt zich relatief veilig te voelen. Het liefst zou ik hem echte hulp bieden; een psycholoog, mensen die hij kan vertrouwen, stappen in het asielproces, een veilige plek waar hij zijn verhaal echt kan vertellen, et cetera. Dit is allemaal niet beschikbaar voor deze duizenden vluchtelingen; toen niet en nu nog steeds niet. Hierdoor worden mensen depressiever en raken nog verder aan lager wal. Het voelt als onmachtig, ik kan alleen maar blij zijn dat ik hem wel echte aandacht gegeven heb.

Goed leven 

Het is donderdagavond. Ik werk voor het derde jaar als arts in de kliniek van stichting bootvluchteling. In kamp moria op Lesbos. Hier leven op dat moment 9000 vluchtelingen. De jaren erna zal hun aantal sterk toenemen. Het vierde jaar dat ik er werk leven er ongeveer 21.000 vluchtelingen In erbarmelijke omstandigheden. Mijn ervaringen als arts deel ik graag met jullie. Er komt een gezin met man, vrouw en twee kinderen naar de kliniek. De vrouw en de kinderen hebben last van verkoudheid en hoesten. Een veelvoorkomend probleem in een vluchtelingenkamp. Geen mogelijkheid tot afstand houden, dicht op elkaar gepakt zijn, slechte hygiëne mogelijkheden, vermoeidheid en slecht dieet. Allemaal omstandigheden die een virusinfectie laten bloeien. Ik kijk de vrouw en de kinderen na. En schrijf medicijnen voor hen voor. Ze dralen wat met het gezin en twijfelen om weg te gaan, dat kan ik merken, zelfs zonder tolk. Dan vertrekt de vrouw met de kinderen en blijft dan man zitten. 

Hij is eerst stil, dan vertelt hij dat zijn vrouw heel somber is en tot weinig komt. Ze kan net voor de kinderen zorgen maar is verder erg stil en mat. Dit is mij ook opgevallen. De man vertelt eerst over zijn vrouw maar dan over hoe het voor hem is. Dit maakt veel indruk want de man is zo intens verdrietig dat hij de situatie niet goed kan maken voor zijn vrouw. Dat hij haar geen goed of in ieder geval beter leven kan geven dan eindeloos wachten in een tent met ’s nachts temperaturen onder 0. Dat hij haar geen veilige plek kan geven. En niet gelukkig kan maken. De wens om dit voor haar te doen is zo sterk, en zo invoelbaar, en zo frustrerend dat dit niet lukt. Er is ook geen uitzicht dat dit gaat lukken. Het uitzichtloze, geen hoop hebben, dag na dag in een vluchtelingenkamp moet alles verterend zijn. Ik neem afscheid van hem, heb weinig te bieden gehad, behalve een luisterend oor in een warme ruimte met privacy. Dit is al een groot goed. Hoe bizar.

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden