Logo culemborgsecourant.nl


Foto:

Broodnodig

Het is zaterdagochtend en de zon probeert zich met man en macht langs de wolken te wringen. Het is van dat heerlijke twijfelachtige lenteweer waarbij je de neiging hebt je jas al uit te doen, terwijl je weet dat dit nog iets te koud is. Ik heb een boodschappentas bij me en een lijstje gemaakt. Brood bij het Culemborgs bakhuis, grillworst bij slagerij De Bruin, verse kruiden en groente en fruit bij Almas Market en een fles wijn bij Wijn&Verwonderen. Ik trakteer mezelf op een paar lentetakken bij Heykoop en koop een stuk brie bij Stompetoren. Ik haal een besteld boek op bij Tomey en gluur in de etalages van al die winkels die ik nog moet uitproberen.

Op de meeste plekken waar ik kom maken de winkeliers een praatje met me, vang ik gesprekjes op van andere bezoekers en zoek ik stiekem naar wat inspiratie voor komende columns. Een stad met leegstaande winkelpanden heeft geen ziel, kent zijn bewoners op den duur niet meer en wordt een anonieme lege huls zonder identiteit. Door corona is maar weer pijnlijk duidelijk geworden dat wij lokale ondernemers moeten koesteren. Lokaal winkelen is voor mij ook een manier geworden om contact te zoeken in een stad waar ik nog niet zoveel mensen ken. Ik hoop dat ik komend weekend een hoop mensen tegenkom met ingewikkelde boodschappenlijstjes. Niet alleen omdat je die spullen nodig hebt voor uitgebreid koken in het weekend of om jezelf eens iets moois of lekkers te gunnen, maar vooral ook om dat broodnodige praatje te maken.

Het is bijzonder om te zien hoezeer lokale ondernemers Culemborg een identiteit geven. Ik ben opgegroeid in een klein dorpje waar weinig winkels waren en echt levendig kan ik mijn geboorteplek dan ook niet echt noemen. Toch was de bakker een plek waar veel mensen niet alleen kwamen voor hun halfje bruin, maar zeker ook voor een zakje contact en een doosje geluk.

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden